ปรัชญาตะวันตกยุคกลาง   ปรัชญาตะวันตกยุคกลางหรือสมัยกลางเป็นลักษณะของปรัชญาที่เชื่อว่าปฐมธาตุมี 4 อย่าง  คือ  ดิน  น้ำ  อากาศ และไฟ  สิ่งต่างๆ ทั้งหลายเกิดจากการรวมตัวของธาตุ 4 ในอัตราส่วนต่างๆ กัน และการเปลี่ยนแปลงเกิดจากการเปลี่ยนอัตราส่วน  สำหรับอแนกซากอรัส เป็นนักปรัชญาคนแรกที่สนใจศึกษาเรื่องของจิต  เขาแบ่งแยกและบ่งชัดถึงความแตกต่างระหว่างสสารและจิต และแยกจิตและสสารออกจากกันอย่างเด็ดขาดเป็นการยอมรับประนีประนอมคริสต์ศาสนากับปนัชญากรีก  ในครึ่งแรกแห่งยุคก็ประนีประนอมโดยใช้ปรัชญาของเพลโตอธิบายคำสอนแนวคิดศาสนา  ได้ชื่อลัทธิว่า  ปรัชญาปิตาจารย์  หรือลัทธิปิตาจารย์นิยม  ในครึ่งหลังแห่งยุค  นักปรัชญาหันมานิยมใช้ปรัชญาของอริสโตเติลอธิบาย  ได้ชื่อลัทธิว่า ปรัชญาอัสมาจารย์  หรือลัทธิอัสมาจารย์นิยม  ครึ่งหลังนี้มีการพยายามใช้ตรรกวิทยาสร้างระบบความคิดกันอย่างจริงจัง

กลุ่มลัทธิปรัชญาที่สำคัญในสมัยกลาง ได้แก่

– ปรัชญาปิตาจารย์  มีระยะเวลาถึงคริสต์ศตวรรษ ที่ 8  นักปรัชญาสมัยนี้เป็นพระนักบุญที่ประชาชนนับถือว่าเป็น ท่านพ่อ  ซึ่งได้พยายามนำเอาหลักปรัชญากรีกมาอธิบายตามหลักศาสนาเพื่อสนับสนุนความเชื่อถือเทวนิยมในศาสนาคริสต์ เซนต์ ออกัสติน   เป็นนักปรัชญาคนสำคัญ

– ปรัชญาอัสมาจารย์  อยู่ในระยะเวลาคริสต์ศตวรรษ ที่ 9-15  นักปรัชญากลุ่มนี้ล้วนเป็นนักบวชคนสำคัญ  เช่น  เซนต์ โธมัส  อโควนัส  ส่วนใหญ่เป็นการใช้ปรัชญาอริสโตเติลอธิบายศาสนาคริสต์ตามหลักเหตุผล

 – ปรัชญาอิสลาม  อยู่ในระหว่างเวลาคริสต์ศตวรรษ ที่ 10 -11   มีลักษณะเป็นการนำเอาปรัชญาเพลโตและอริสโตเติลมาอธิบายหลักศาสนาอิสลาม  นักปรัชญาที่สำคัญ ได้แก่  อิบเบิน  ซีนา  หรือ อวีเซนนา   อิบเบิน รูชด์  หรือ อเวอร์โรเอส

 

Comments are closed.