ปรัชญาตะวันตกสมัยใหม่  ปรัชญาตะวันตกสมัยใหม่ (ค.ศ. 1600  – 1700 ) เริ่มขึ้นด้วยการคัดค้านแนวความคิดทางปรัชญาของสมัยกลางที่เน้นหนักในเรื่องศรัทธาในพระเจ้าของศาสนาคริสต์ ที่มุ่งการประนีประนอม  ความเชื่อหรือศรัทธาในคริสต์ศาสนา  ซึ่งในตอนนั้นได้พยายามเอาปรัชญาของเพลโตมาอธิบายคำสอนศาสนาคริสต์  และต่อมาได้นำเอาปรัชญาของอริสโตเติลมาอธิบายคำสอนของศาสนาคริสต์  เช่นเดียวกัน ยุคกลางตอนต้นนำโดยเซนต์ ออสติน และต่อมานำโดยเซนต์ โธมัส  อำควนัส  ตามลำดับ  เรื่องที่นักปรัชญาสมัยใหม่สนใจก็คือ  วิธีหาความจริงตามแบบตรรกวิทยา และระบบใหม่ทางวิทยาศาสตร์ วิวัฒนาการเริ่มจากยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาโดยพระเจ้าชาร์ลมาลย์  นักปรัชญาต่างๆ เช่น  กาลิเลโอ  เบคน  และ เดการ์ต  เป็นต้น   ได้หยิบยกปัญหาใหม่ที่ควรได้ตอบโดยวิธีการทางตรรกวิทยา  และวิธีการทางวิทยาศาสตร์  นักปรัชญาในสมัยนี้ได้ย้ำเป็นพิเศษในเรื่องประสบการณ์  และความสมบูรณ์ของวิชาคณิตศาสตร์  ซึ่งปัญหาทั้งสองนี้นักปรัชญาในสมัยกลางได้มองข้ามไป  ระบบแนวความคิดแบบวิทยาศาสตร์ เป็นวิธีการอาศัยประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสเป็นหลักในการตัดสินแบบวิทยาศาสตร์  เป็นวิธีการอาศัยประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสเป็นหลักในการตัดสินความรู้ระบบนี้ เรื่องว่า  ประสบการณ์นิยม   มีจอห์น  ลอค   จอร์จ บาร์คลีย์   เดวิด  ฮิวม์   เป็นผู้สนับสนุนทฤษฎีนี้  ส่วนแนวความคิดระบบคณิตศาสตร์เป็นวิธีที่จะหาความจริงได้อย่างถูกต้อง แม่นยำ  และแน่นอน กว่าของฝ่ายประสบการณ์นิยม  เพราะวิธีการของคณิตศาสตร์สามารถดำเนินไปเป็นชั้นๆ อย่างมีเหตุผล  จากง่ายไปหายาก ให้ความจริงสากลระบบนี้เรียกว่า   เหตุผลนิยม   มี เดการ์ต  เป็นผู้นำ สปิโนชา  ไลบ์นิช  เป็นผู้สนับสนุน  ต่อมา  อิมมานูเอ็ล  ค้านท์  ได้ค้นพบข้อบกพร่องของปรัชญาทั้งสอง (แบบวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์) จึงวางแนวความคิดใหม่  โดยพยายามประนีประนอมปรัชญาทั้งสองสาย โดยชี้ให้เป็นความบกพร่องของวิธีการทั้งสองสายและประสานปรัชญาทั้งสองนั้นเข้าด้วยกันอย่างมีเหตุผล

Comments are closed.